Minimum Sistem Intel Pentium 4 1.6 GHz işlemci, 512 MB RAM, Nvidia GeForce FX 5600 Serisi 256 MB ekran kartı, 3.0 GB Disk alanı.
Önerilen Sistem Intel Pentium 4 2.0 GHz işlemci, 512 MB RAM, Nvidia GeForce 6800 Serisi 512 MB ekran kartı, 5.0 GB Disk alanı.
2D dünyanın basit ama sevimli grafiklerine, eğlenceli dünyasına dalıp gittiğimiz günleri hatırlarım. Bir Monkey Island serisi, Full Throttle ya da Grim Fandango ile tanışıklığı eskiye dayananların şu and derin bir iç çekip ” Ahh…ahh! Ne güzeldi eski günler… ” dediğini duyar gibiyim…
Bugün hala karşısında saatler geçirip de başından kalkmak istemeyeceğimiz türde oyunlara rastlıyoruz. Eski bir oyuncu olup da Prince of Persia ya da God of War oynarken offlayıp puflayanınız var mı ? Pek sanmıyorum. Yine de elimize geçen oyunlar öylesine başarılı olmadığı sürece, eski güzel günleri anıp iç geçiriyoruz sık sık. Ahh George Lucas ahh! Bu adventure oyunlarını körelten furyayı en çok destekleyenlerden biri sen oldun maalesef! ” Piyasa adventure oyunlarına hazır değil ” gibi saçma sapan bir varsayımı ortaya attın da, kimbilir kaç adventure oyunu senaryosu kapılardan döndü…
Neyse, şimdilik bırakalım bu konuyu bir kenara. Bugün size eski günlere götürecek kadar kaliteli bir adventure oyunu tanıtacağım size. A Vampyre Story! Altında Bill Tiller gibi eski bir dostun imzası olan, buram buram eğlence kokan bir oyun…
Adventure türünün, kilometre taşlarından olan ” The Curse of Monkey Island ” & ” The Dig ” gibi oyunların altında imzası bulunan Bill Tiller, pek çoğunuzun bildiği üzere eski bir LucasArts çalışanı. LucasArts ile yollarını ayırdıktan sonra Autumn Moon Entertainment firmasını kurdu ve bugün A Vampyre Story gibi harika bir oyun ile yeniden karşımıza çıktı.
A Vampyre Story adından da anlaşılacağı üzere bir vampir hikayesi. Tabii gerilimden uzak, oldukça komik ve eğlenceli bir hikaye. 1895 yılında geçen hikayemizin ana karakteri ise Mona De Lafitte adında bir bayan. Sonsuz hayat ile tanışmadan önce Paris’ de büyük bir Opera sanatçısı olmayı hayal eden Mona, bir gün Baron Shrowdy Von Kiefer ile karşılaşıyor. Ve Baron tarafından vampire dönüştürülüp, lanetli ve sonsuz bir hayata mahkum ediliyor. Bunun ardından Baron tarafından, Transilvan… pardon 
Draxylvania’ daki Castle Warg’ a ( Warg Kalesi ) götürülüyor ve orada adeta bir hapis hayatı yaşamak zorunda bırakılıyor.
Baron Shrowdy, bir gece çıktığı av sırasında beklemedik bir baskın yaşıyor ve geri dönemiyor. Shrowdy’ nin geri dönememesi sonucunda nihayetinde Mona kaleden kaçabileceği bir fırsat yakalamış oluyor. Mona, ölümsüz hayatına başladıktan kısa bir süre sonra tanıştığı Froderick ( kendisi oldukça renkli bir karakter ) adlı yarasayı da aralak, yeniden Paris’ e dönmek üzere yola koyuluyor.
Paris’e varmak üzere Draxylvania’ dan çıktığı yolculukta karşısına çıkan enteresan tipler ve garip olaylarla başa çıkmak zorunda. Onlarla başa çıkmanın tek yolu ise, Mona’ nın bir vampir olduğunu kabul etmesi ve doğası gereği sahip olduğu yetenekleri kullanmayı öğrenmesi…
Klasik point & click adventure tarzındaki A Vampyre Story, 2D mekanlar üzerine 3D karakter ve animasyonlarla süslenmiş bir biçimde karşımıza çıkıyor. Oyun 4xAA destekliyor olsa da, düşük konfigürasyonlu bir PC’ de dahi rahatlıkla çalışabilecek tarzda bir oyun.
Envanter sistemi konusunda oldukça kullanışlı bir özellik de sözkonusu. Mona, kullanabileceği eşyaları tabut şeklindeki envanterinde barındırabiliyor. Bununla birlikte bahsettiğimiz kullanışlı özellik ise sürekli yanında taşıyamayacağı ancak ileride gerekebilecek eşya ya da cisimleri aklında tutması ve bu eşya ve cisimlerin mavi bir silüet şeklinde tabutun içerisinde gözükmesi.
Oyun boyunca karşınıza 30′ dan fazla el çizimi şeklinde tasarlanmış mekan görme imkanınız olacak. Ayrıca oyunda 25′ den fazla karakter bulunmakta. Grafikler, oyunla örtüşecek şekilde ve oldukça eğlenceli bir biçimde yer almakta. Karakter animasyonları, seslendirmeler ve müzikler de aynı şekilde. Hikaye espritüel bir biçimde işlenmiş, diyaloglar ve oyundaki bazı detaylar ise sizi kıkır kıkır güldürecek cinsten.
Kısaca toparlamak gerekirse, A Vampyre Story çok eğlenceli ve başarılı bir oyun olmuş. Oynanış itibari ile sıkıcı bir oyundan oldukça uzak. Grafikler, sesler, diyaloglar ve animasyonlar ise az önce belirttiğim gibi oldukça başarılı. Adventure oyunlarını ve eski günleri özleyenler için kaçırılmaması gereken bir fırsat. Point & click sistemi ile yeni tanışan oyuncular için ise, çok iyi bir başlangıç noktası. Böylesine keyifli ve kaliteli bir oyun için Bill Tiller’ a şapka çıkartılır. Umuyoruz ki Autumn Moon Entertainment imzası taşıyan prodüksüyonlara daha sık rastlarız.
Warhead, Crysis ile aynı zamanda, hatta aynı adada geçiyor. Bu sefer olaylara farklı bir perspektiften bakma imkanı bulacağız. Önceki oyunda Teğmen Nomad’ in kontol ettiği birlikte yer alan Çavuş Sykes, yani Psycho ile tanışmıştık. Nomad’ e kıyasla sağı solu belli olmayan, agresif, hatta biraz kaçık bir tipti Psycho. ” Sir yes Sir ” şeklindeki klasik asker tavrından uzak, emir komuta zincirine meydan okurcasına bir karaktere sahip Psycho’ yu tanıdıkça, yer yer ” Keşke oyunun ana karakteri Psycho olsaydı ” dediğimiz oldu. Tahmin ediyoruz ki bu birçok oyuncu tarafından paylaşılan ortak bir düşünceydi ve bir şekilde Crytek’ e iletildi. Crytek’ de bu konuya duyarlı bir biçimde yaklaşmış ki, sonunda bizlere ” Psycho’ mu istiyorsunuz ? Alın bakalım size en güzelinden Psycho ” demiş. Nomad, oyunun sonunda ” Henüz işimiz bitmedi, geri döneceğiz ” dediğinde oyunun devamının geleceğinden şüphemiz yoktu, ama Psycho beklenmedik ve hoş bir sürpriz olmuş. Crysis’ in senaryosuna paralel bir şekilde olarak, adanın diğer ucunda seyreden olaylara Psycho’ nun gözünden tanıklık edeceğiz. Oyunun senaryosu hakkında sizlere daha fazla bilgi vermek isterdim, ancak burada bahsedebileceğim bilgiler spoiler niteliğinde olabileceğinden, sizleri Crysis Warhead’ in zevkinden mahrum etmek istemem. Ancak şu kadarını söyleyebilirim ki, adanın diğer ucundaki yaşam tarzı biraz daha vahşi. Psycho’ ya gelince üzerindeki Nanosuit bu sefer daha esaslı birşey! Senaryo adına unutmadan şunu belirtmeliyim ki, Crytek daha önce yapmış olduğu bir açıklamada Crysis’ in Trilogy ( üçleme ) şeklinde olacağını belirtmişti. Warhead, Crysis’ den ayrı bir paket olarak çıkacak ve önceki oyunun üzerine yüklenmeyecek olmasına rağmen, Crysis’ e eklenti niteliğinde olduğu belirtildiği için, Warhead’ i serinin ikinci oyunu olarak değerlendirmemek gerekir.
Warhead ile gelen yenilikler oldukça renkli. Örneğin bu sefer her iki elinizde birer silah bulundurmanız mümkün. Tabii bu durumda silah çeşitleri ve dolayısıyla modifiye özellikleri de oldukça genişlemiş. Tabii yeni araçlar eklemeyi de unutmamışlar. Yapay zeka konusuna da daha detaylı bir başık atan Crytek, bu sefer karşımıza daha zorlu düşmanlar çıkaracak gibi gözüküyor. Olsun, artık Psycho’ yuz biz, bize birşey olmaz 
CryEngine 2 ile bizlere sunulan nimetlerin güzelliklerinden Crysis’ de elimizden geldiğince faydalanmaya çalıştık. Elimizden geldiğince diyorum, çünkü Crysis’in sistem gereksinimleri oldukça yüksekti ve birçok oyuncunun ( üzülerek söylüyorum ki buna bende dahilim ) sistemi bu oyunu yüksek kalite oynayabilmek adına sınıfta kalmıştı. Oyun DirectX 10 destekliydi, ve ancak Vista destekli sistemlerde en yüksek kalitede oynanabiliyordu. Yine de Crysis’ in Vista üzerindeki performansı bir yana dursun, orta ya da yüksek seviyesistem sahibi herkes, eldeki imkanlar dahilinde CryEngine 2′ nin müsade etti kadarıyla Crysis’ i oynadı. Kimisi çözünürlük düşürerek ve detaylarla ilgileri ayarları düşürerek oynadı, kimisi sadece gördüğü videolarla yetindi, kimisi elindeki sistemi upgrade edip oyunu daha sonra oynamayı tercih etti ( mesela ben 
). Warhead’in çıkışı duyurulduğunda, ister istemez herkesin sistem konusunda kafasında soru işaretleri oluşmaya başladı. Ancak Crytek bu konuda sıkı bir optimizasyon yapmak üzere kolları sıvadı ve CryEngine 2′ yi iyice bir elden geçirdi. Bu optimizasyonun sonucu ” Warhead PC ” adlı bir sistem de geliştirilmiş. Sistemin içeriği ( Core 2 Duo 2.53 Ghz, 1Gb Ram, Nvidia 8800GT serisi ekran kartı ) orta kalite bir PC ayarında ve Crytek tarafından söylenen o ki, Warhead , ” Warhead PC” ve benzeri konfigürasyona sahip makinalarda oldukça iyi bir kalitede, yüksek bir FPS değeri ile oynanabilecekmiş. Warhead PC’ nin fiyatı ise aşağı yukarı 800-850 YTL civarında. DirectX 9 tabanlı olmak üzere grafik başarımının artması oldukça rahatlatıcı bir haber. Kullanıcıyı upgrade’ e zorlamayan ve kaliteden ödün vermek istemeyen yaklaşımı için Crytek’ i tebrik ediyoruz.
Crysis Warhead’ de 2008′ in son çeyreğinde raflarda yerini alacak oyunlardan. Her gelen oyun haberi ardından ” 2008′ in son çeyreği demeye artık neredeyse alıştık. Oyun dünyasındaki gelişmeler ve çıkan oyunlar bazında 2008′i diğer yıllara kıyasladığımızda, 2008′ in son ayları biz oyunseverler için oldukça dolu geçecek. Crysis Warhead ile ilgili son söze gelince, henüz Crysis’i oynama imkanı bulamadıysanız elinizi çabuk tutmalısınız. Çünkü Crysis Warhead piyasaya çıkar çıkmaz herkes oyunla ilgili derin sohbetlere dalacak. Tabii bir insanın bunu yapabilmesi için başta kafasını Crysis Warhead’ den kaldırabilir olgunluğa erişmesi gerekir 
Call of Duty serisini ister single campaign olsun, ister multiplayer olsun, her yönü ile zevk alarak oynadım. Doğruyu söylemek gerekirse Call of Duty 3′ ü oynama fırsatım olmadı, ki 8 ay gibi kısa bir süre içerisinde biraz acele ile çıkmış bir oyundu. Kaldı ki Treyarch Studios tarafından yapılan bu oyunun PC’ ye gelmemesi bende extra bir antipati yaratmıştı. Oyunun diğerlerine göre pek de başarılı olmadığı duyumlarını aldıktan sonra, oyunu oynayamamış olmama üzülmedim açıkcası. Ardından Infinity Ward ” Al sana Call of Duty ” dercesine Modern Warfare’ i çıkardığında ise, Activision’ a olan öfkem yatıştı.
Infinity Ward’ un Call of Duty: Modern Warfare’ in devamını getireceğini düşünürken, bu tarz bir projenin zamanında Activision tarafından satın alınan Treyarch tarafından yapılacağını duyduğumda şok olmuştum. Ne de olsa Treyarch COD3 sebebi ile gözümde sabıkalıydı. Başta bu tercihin, Modern Warfare gibi bir sıçrayışın ardından Call of Duty serisine zarar vereceğini düşünsem de, 2008′ in 4. çeyreğinde çıkacağı belirtilen World at War hakkında araştırma yaptıkça endişelerim biraz azaldı. Modern Warfare’ in oyun motorunu miras alarak üzerinde ciddi bir çalışma yapan Treyarch, bu sefer Infinity Ward’ dan hayli destek görmüş. Modern Warfare’ in motoru üzerine yapılan uzun süreli çalışmalar ardından ( meğer Treyarch kendini affettirmek için COD3 ‘ün tamamlanmasından beridir bu proje üzerine yoğunlaşmış ) ortaya güzel şeyler vaad eden bir oyun çıkmış. Bu sefer oyun Pasifik & ilerleyen kısımlarda Berlin’ de geçiyor. Şimdiye kadar aşina olduğumuz düşmanların üzerine bu sefer Japonlar ile karşı karşıyayız. Evet, bu güne kadar gördüğümüz düşman modelinden birazcık farklı. Bulunduğu mekana hakim, çok iyi kamufule olabilen ve neredeyse bir gerilla edasıyla bizlerle mücadele edebilecek bir düşman. Üstelik iş makinalı silahlarla da bitmiyor, Japonlar aynı zamanda sırtlarında katanalar ile çıkacaklar karşımıza. Muhtemelen karşımızdaki Japon’ u öldürdükten sonra bu silahı elimize almamızı mümkün kılarlar, eğer ki güzelim katana öyle olduğu gibi yerde yatarsa, büyük bir hata olur açıkcası. Yine de bizde bu konuda boş değiliz, elimizde etrafı iki dakikada cehenneme çevirebilecek bir Flamethrower ( alev makinesi ) olacak. Evet doğru duydunuz, oyunun geliştirilmiş motoru sağolsun, flamethrower ile etrafı alevlere boğabilme imkanımız var. Japonlar ile çatışmak üzere oyununun bu kısmında bir Amerikan askeri olarak yer alıyoruz. Her ne kadar karakterle bütünleşmek ve senaryo bütünlüğünü hissedebilmek adına baştan sona aynı karakter ile devam etmek istesek de, oyunun bir kısmını Amerikan askeri, bir kısmını ise Almanya’ nın düşüşü sırasında Berlin’ de görev alan bir Rus askeri olarak yer alacağız. Yine de senaryo bütünlüğü olarak Modern Warfare’ dan sonra kaliteyi korumak adına zekice bir senaryo yazılacağına inanıyorum.
Ve geldik oyunun en çarpıcı yanına…. Hem single player campaign, hemde multiplayer apayrı keyifler değil mi? Peki single player campaign’ leri oynarken ” keşke yanımda npc’ler yerine kanlı canlı takım arkadaşları olsaydı “, ya da multiplayer oynarken ” keşke şu kurşunları birbirimize değil de, beraberce npc’lere saydıryor olsaydık ” dediğiniz oldu mu ? İşte Call of Duty 5: World at War bize bu konuda yeşil ışığı yakmış durumda. Single player & multiplayer seçeneklerinin yanı sıra, aynı ekranı paylaşacak şekilde 2 kişi, ya da internet üzerinden max 4 kişiye kadar, Co-op modunda senaryo dahilinde ilerleyebileceğiz. İnsan’ ın makineye karşı yarattığı üstünlüğün, co-op modunda daha da etkili olacağı ve dolayısıyla bunun oyunu çok kolay bir hale getirebileceği gibi bir durum önceden düşünülmüş durumda. Treyarch bu konuda içimizin rahat olmasını söyleyerek bizleri biraz daha ferahlatıyor.
Oyun adeta Pitch Black & Chronicles of Riddick filmlerinin senaryoları arasında kurgulanmış bir köprü niteliğindeydi. Çıktığı dönemlerdeki oyunlar ile kıyaslarsak, Escape From Butcher Bay kaliteli ama oldukça kısa süren bir oyundu. Oyunla ilgili bir diğer eksik ise oyunda Multiplayer gibi bir seçeneğin bulunmamasıydı. Üstüne üstlük oyunun PC versiyonu maalesef teknolojiye ayak uyduramamıştı. Çünkü oyun yeni nesil ekran kartlarının çoğu ile uyumsuzdu.
Oyunu yükledikten sonra karşımıza çıkacak iki seçenek var. Dilerseniz Butcher Bay’ in yeniden tasarlanmış versiyonunu oynayabilirsiniz, ya da direk kendinizi Assault on Dark Athena’ ya atabilirsiniz. Evet, bu konuda önceki oyunu oynama fırsatı bulamayanlar oldukça şanslı. Benim fikrimi sorarsanız, Butcher Bay’ i oynamış olmama rağmen, Dark Athena’ nın senaryosuna geçmeden önce Butcher Bay’ i oynamakta fayda var. Aradan uzun zaman geçti, hafızayı tazelemek de yarar var değil mi 
Assault on Dark Athena, oynanış tarzı olarak hemen hemen önceki oyun ile aynı. Oynanış konusunda aklınıza takılanlara açıklık getirmek gerekirse, oyun FPS / Aksiyon olarak geçiyor. Ancak yapısı itibari ile diğer FPS oyunlarından farklı. Oyunda elinize geçen silahlar ile etrafa kurşun yağdırmaktan ziyade, gölgeleri kullanmak ve ani saldırılar yapmak durumundasınız. Riddick filmden de hatırlayacağınız üzere karanlıkta görebilmek gibi bir yeteneğe sahip. İşte oyunda kullanmanız gereken en önemli avantaj da bu. Riddick’ in düşmanlarını etkisiz hale getirebilmek için kullandığı silahlar, genellikle ateşli silahlardan çok yakın temas halinde fiziki saldırılar ile kullanılabilen silahlar ( melee weapon der geçerdim ama niye bu kadar sıkıntıya girdiysek 
). Oyunun neredeyse yarısına kadar elinize doğru dürüst bir silah geçmeyeceği için karşınıza çıkacak olan drone’ ları kullanmaya alışmakta yarar var. Drone’ ları canlı kalkan olarak kullabilir ve aynı zamanda kollarına monte edilmiş olan silahı da yönlendirebilirsiniz. Tabii oyunun ilerleyen bölümlerinde Riddick drone’ ların kontrol edildiği odayı keşvedecek ve drone’ ları daha farklı bir biçimde kullanmaya başlayacak. Daha fazla detaya girip spoiler tehlikesi yaşatmadan, sizlerle paylaşacaklarım şimdilik bu kadar. Gelelim işin teknik kısmına…
Escape From Butcher Bay’ in eksikleri nelerdi? Kısa bir oynanış süresi, birkaç teknik hata ve Mutliplayer seçeneğinin bulunmaması. İşte Dark Athena bu kusurlardan arındırılmış bir biçimde karşımıza çıkacak. Butcher Bay & Dark Athena senaryoları toplamda 20 saatlik bir oyun süresi sunuyor. Ayrıca oyunda 6 farklı modu destekleyen bir Multiplayer sistemi de yer alacak. Bildiğiniz üzere oyun Starbreeze & Atari işbirliğinde PC, PS3 & Xbox360 platfromları için geliştiriliyor. Dark Athena’ nın grafiksel detaylar & seslendirmeler konusunda eksiksiz bir biçimde karşımıza çıkacağına inanıyorum. Eğer eski Butcher Bay’ i hatırlarsanız, o dönemin en iyi grafiklerine sahip oyunlarından biriydi. Eh, Vin Diesel’ ın o karga sesi de Dark Athena’ da eksik olmayacağına göre, sanıyorum ki endişelenmemiz gereken pek birşey yok 
Need for Speed, birçoğumuzun tanışıklığı eskiye dayanan bir oyun. O eski güzel günleri düşününce, NFS serileri başında geçen uzun saatleri anımsıyor insan. Evet, zamanında NFS adının hakkını veren, başından kalkılmayak türden bir yarış oyunuydu. Ben mi ? Açık konuşmak gerekirse ben zamanında bu seriyi o kadar çok severdim ki, öğrencilik yıllarım hep Sidewinder tarzı bir yarış konsolu sahip olmayı hayal ederek geçti. Bugüne kadar hiçbir yarış oyununu NFS kadar takip etmemişimdir.
NFS: Porsche ‘ a gelince, eminim pek çoğunuz o yıllarda yaygınlaşan internet cafe kültürü sayesinde, multiplayer olarak oynamıştır. Ben zamanında Porsche’ u oldukça kalabalık bir internet cafe grubu ile oynamıştım. O günlerde bizler için bu öylesine bir çılgınlıktı ki, mahallenin bakkalını işleten genç abimiz bile saat 20:00′ de dükkanı kapatıp makina başındaki yerini alırdı. Evet, genel anlamda NFS: Porsche’ u yorumlayacak olursak, serinin multiplayer adına çok rağbet gören, ama genele bakıldığında kısa sürede tüketilebilen bir oyundu. Üstüne üstlük Porsche marka arabalardan pek de haz etmeyen oyuncular için çok da tercih edilesi bir oyun değildi.
Ve gelelim NFS serisi için devrimsel nitelikteki değişimlerin yaşandığı döneme. Yıl 2003 ve NFS, Underground adlı yeni oyunu ile hayranlarının karşısında. İşte bu noktada NFS’ nin seriye en çok güç katan oyununun Underground olduğunu söylemek gerekir. Oyunun hayranlık uyandıracak grafikleri, detaylı yapısı ve keyifli oynanışı, serinin hem eski hayranlarını tatmin eden, hemde seriye yeni nesil hayranlar kazandıran nitelikteydi.
Benim görüşümce serinin düşüş noktasının başlangıcı 2005 yılında gelen NFS: Most Wanted oldu. NFS: Underground 2 ( 2004 ), en az ilki kadar başarılı ve rağbet gören bir oyundu. Ama maalesef NFS: Most Wanted onun kadar başarılı olamadı. Serinin Most Wanted ardından gelen Carbon ( 2006 ) & ProStreet ( 2007 ) kısımlarından bahsetmeye gerek bile duymuyorum. Kaldı ki son iki oyunu öyle ya da böyle görmüş olduğunuzu tahmin ediyorum.
Maalesef ki NFS: Undercover’ da Most Wanted’ ın izinden giden, ancak genel anlamda bu yapıya pek de birşeyler katamamış türden bir oyun olmuş. Karşımızda şimdiye kadar alışık olduğumuzdan çok daha büyük bir harita var ( Tri-City Bay ), ancak bu harita büyük olduğu kadar da ölü. Çoğu zaman bu geniş haritanın içerisinde gezerken kendinizi yanlız hissediyorsunuz.
Senaryomuzun, The Fast & The Furious filmi ile uzaktaan yakındaan alakası yok değil mi EA 
Gerçi oyuna başladığınız arabayı değiştirmek ya da geliştirmek pek de zor değil. Ne de olsa son günlerde yaygınlaşan şu ” herkes oynayabilsin, herkes bitirebilsin ” mantığında çıkan oyunlar sağolsun, oyunların pek bir zorluğu da kalmadı. Evet, yanlış duymadınız sayın yetkililer! Onca yıldır oyun oynayan bir adam olarak sizi bu konuda daha büyük hatalar yapmadan bu işten vazgeçmeye davet ediyorum. Ya da lütfen şu ” Tamamen duygusal “satış mantığınız, oyunlara ekleyebileceğiniz farklı zorluk seviyeleri ile daha az göze batar bir biçimde olsun, olur mu ?
Yarışlardan kazandığınız paraların yanısıra, o yarışı belirtilen zamanın altında bitirebilirseniz, yarışı domine etmiş oluyorsunuz ve bu durumda Driving Point ( yani sürücü puanları ) kazanıyorsunuz. Kazanmış olduğunuz sürücü puanları sürüş becerilerinizi geliştirmek üzere kullanılıyor ama her nedense ben bu becerilerin artışının oyuna yansıdığını pek göremedim. Üstüne üstlük yarışlar o kadar kolay olmuş ki, girdiğiniz yarışı domine etmek pek de zor bir iş değil.
Evet, oyuna yeniden polisler dahil olmuş durumda, ki belki de oyunun Most Wanted’ a en çok benzerlik gösterdiği yönlerden birisi de bu. Arabamızı sürerken polislerle girdiğimiz sokak dalaşı sonucunda onları yolda safdışı bırakmak gibi bir durumumuz var. Belki de bunu oyunun en zevkli kısmı olarak gösterebiliriz. Tabii dilerseniz Most Wanted’ da olduğu gibi oyunda bulunan bir takım çevresel etkenleri de onları safdışı etmek üzere kullanabilirsiniz. Ayrıca ayağınızı gaz pedalından çekmeksizin sürdüğünüz sürece onlardan kurtulmak da mümkün. İşte bu yönden bu kovalama hikayesi biraz tatsız kalıyor. Çünkü genelde gaza basıp arayı açarak polisleri atlatabilmek mümkün. İşte bu konuda Hot Pursuit emeklisi polisleri mumla arıyorum. Onlar Undercover’ da bulunan polislere göre çok daha dişliydi. Tabii bu hırsız-polis misali kovalamaca bazen çalıntı bir arabayı hasarsız bir biçimde bir yere teslim etmek gibi aksiyonlara da yer veriyor. Yine seyir halinde pek fazla arabaya rastlamayacağınız için bu da pek zorlayacak türden bir aksiyon değil. Yazının önceki bölümlerinde de belirttiğim üzere, oyunun zorluk seviyesinin pek de terletmeyen bu genel hali, oyundan kısa sürede sıkılmanıza sebep olabilir.
